Door het ene toeval kom je soms op het andere. Probeerluisterend naar Blaudzun op Spotify vond ik de naam El Pino and the Volunteers bij gelijksoortige artiesten. De cd die me het meest aansprak was Molten City, hun eerste. Ik was meteen weg van de lekkere muziek. Deed me denken aan Calexico in de begindagen. Zelf zullen zij daar ook wel aan gedacht hebben. Het nummer “Molten City” had zo op The Black Light van Calexico kunnen staan. Dubbeldwarse aanrader.
De afgelopen maanden heb ik Keepsake gespeeld, een adventure spel uit 2006. Aan de prijs zou je het niet zeggen (nu 2,95 britse ponden bij amazon.co.uk), maar dit spel is een regelrechte klassieker. Het staat dan ook hoog in mijn top tien. Zoals vaker bij producten die met de schouders boven de kop uitsteken is de maker, Wicked Studios uit Montreal, inmiddels op de fles. Ik vertrouw er op dat het talentvolle team achter Keepsake weer onder de pannen is, want alles aan dit spel ademt klasse.
Het verhaal gaat over een meisje, Lydia, dat eindelijk na lang sparen toegelaten wordt tot de toveruniversiteit van Dragonvale. Zij zal daar haar jeugdvriendin Celeste ontmoeten die zij al jaren niet gezien heeft. De vader van Celeste is namelijk lang geleden, toen de meisjes nog hooguit 7 à 8 jaar waren, hoofd van deze universiteit geworden. Als Lydia aankomt op de universiteit blijkt deze gesloten en geheel verlaten. Na enig zoeken vindt zij een pratende wolf, Zak geheten. Deze beweert dat hij eigenlijk een draak is die door de leerlingen in een wolf veranderd is. Samen proberen zij te achterhalen waarom er niemand aanwezig is. Uiteindelijk blijkt dat niets is wat het lijkt. Het slot is heel anders dan ik verwachtte. Het is zeker geen happy end, het is zelfs droevig te noemen.
In besprekingen las ik veel kritiek op de regelmatige crashes (gemiddeld één per uur, maar ik had de patch niet gedownload), op de houterige animatie van de acteurs en op de verschrikkelijke stem van Mustavio. Die kritiek is volkomen terecht. Maar wat staat er tegenover? Adembenemende graphics, originele puzzels met een voortreffelijk hintsysteem, een ongelofelijk lange speelduur, weergaloze fantasymuziek en een verhaal dat staat als een …. toverkasteel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bij de helft van de puzzels geen idee had wat er van me verwacht werd. Dat komt doordat het hintsysteem de enige aanwijzing voor een puzzel is. Je komt de aanwijzingen niet al rondwandelend tegen, wat ik het mooiste systeem vind. Niettemin is mijn totaalindruk positief. Ik geef dit heerlijk ouderwetse fantasyspel geen 10 vanwege de tekortkomingen, maar een 9 is het zeker waard.
Traditioneel is de zomer de tijd om het huis te schilderen. Winterschilders heb je niet in de hobbysfeer. Maar met zo’n zomer als deze gaat het wel veel tijd kosten. Ik ben nu al tien dagen bezig met de achterpui. Telkens een klein stukje schilderen en dan gauw vluchten naar de schuur om te voorkomen dat er water in de verfpot komt. Tot nu toe bleef het schilderwerk dat onder de overhangende dakgoot zit gespaard. Maar gisteren woei de motregen door de harde draaiwind tegen de verse verf die dus mooi verpest is. Dat wordt weer bijschuren en opnieuw doen. Terwijl het toch al zoveel tijd kost. En dan praat ik nog niet over de kleine tekortkomingen die met een penseeltje bijgewerkt moeten worden, zoals dit scharnier. Want ik ben zo’n pietlut die wil dat alle lijntjes kaarsrecht lopen.
Eergisteren kreeg ik het tweede nummer van Pure Thrillers, het nieuwe tijdschrift van gedreven uitgever (de laatste van zijn soort?) Alex de Jong. Ik heb inmiddels meer dan de helft gelezen en de rest doorgebladerd en ik moet zeggen dat het me helemaal niet tegenvalt. Zowel qua opmaak als qua verhalen doet dit nummer heel professioneel aan. En dat mag best bijzonder heten als je bedenkt dat het tijdschrift is opgezet om nieuwe schrijvers een platform te bieden.
Goed, ik moet toegeven dat in dit nummer deels geput is uit bestaande verhalen van gevorderde schrijvers. André Oerlemans, John Kuipers, Koen Vlaeminck en Jaap Boekestijn zijn toch redelijk gevestigde namen in het genre. Maar ook nieuwe talenten presenteren zich in dit nummer en hun verhalen doen niet onder voor die van de ervaren schrijvers. Een aantal verhalen is afkomstig uit de schrijfwedstrijd die Pure Thrillers bij het lanceren van het eerste nummer organiseerde, de Pure Thrillers Award. Deze slimme truc van Alex de Jong geeft al aan dat hij met zijn eerste tijdschrijft, Pure Fantasy, de nodige ervaring heeft opgedaan.
Pure Thrillers heeft bijna alles aan boord om een succes te worden: strakke vormgeving, handig pocketformaat, uitstekende verhalen, redelijke prijs. Het enige waar het kennelijk nog aan ontbreekt is een goedgevulde vijver met schrijftalent. Kom op schrijvers van Nederland en België, als een miljoen mensen op een of andere manier bezig is met een boek (bron Ronald Giphart), dan moeten er toch genoeg nieuwe thrillerverhalen zijn om Pure Thrillers keer op keer te vullen met het puikje van ons taalgebied.
Vandaag las ik het slechte nieuws: DCViews stopt ermee. Op deze site staat altijd een up-to-date overzicht van de belangrijkste sites op het gebied van digitale fotografie. Verder een overzicht van algemeen technisch nieuws en van de nieuwste reviews. Plus een camera database met daarin alle digitale camera’s die ooit op de markt gebracht zijn. DCViews geeft zo’n compleet overzicht dat ik alle andere links op gebied van digitale fotografie uit mijn favorietenlijst heb verwijderd.
De redactie van DCViews denkt dat hun site door de tijd is ingehaald. Ik betwijfel het. Goede overzichtsites op wat voor gebied dan ook kun je meestal op de vingers van één hand tellen. En DCViews is het schoolvoorbeeld van zo’n site. Jammer dat hij verdwijnt. Als je het er net als ik niet mee eens bent dat de site verdwijnt kun je een e-mail sturen naar info@aaa-views.com.
Ik ben niet paranoia, ik geloof niet dat de CIA achter me aan zit, ik heb niks met complottheorieën. Maar het idee dat Google elke zoekactie van mij opslaat bezorgt me de koude rillingen. En dan niet van die kleintjes, maar meer rillingen van het kaliber tsunami. Daarom ben ik blij dat ik nu volkomen totaal anoniem (=stiekem) kan zoeken met Google, zonder dat zij ook maar iets van mij te weten komen. Hoe? Met StartPage! Ik ben benieuwd wanneer Google deze mogelijkheid afkapt. Tot dan: veel anoniem surfplezier.
In de begindagen van mijn huidige tuin had ik een flink aantal lelies staan. Een prachtige plant immers. Maar het grote nadeel was dat zij aangevreten werden door het leliehaantje en snel het loodje legden . Een paar jaar geleden ontdekte ik de Hemerocallis, de daglelie. Dat blijkt een prima vervanger. Je moet de plant wel een paar jaar de tijd geven om tot wasdom te komen, maar dan beloont zij je met een langdurige overvloed aan bloemen. Kijk zelf maar naar de foto die ik maakte toen de plant dit jaar begon te bloeien (eind juni).
Pentax heeft uitstekende spiegelreflexen maar scoort buiten de VS nauwelijks. Het heeft dus weinig zin om alles op dit soort camera's te zetten. Er is echter één soort camera die niemand brengt en waarvoor Pentax juist de laatste tijd uitstekende objectieven heeft ontwikkeld. De spiegelloze camera voor brildragers. Jawel, je leest het goed: brildragers of bijzienden. Ga maar eens met zo'n lcd aan de slag als je min 5 hebt. Dan moet je je bril afzetten om de lcd te kunnen bekijken en weer op om te zien waar het onderwerp voor de foto zich bevindt. Zelf heb ik min 5,5 en voor mij zijn de camera's die geen zoeker hebben regelrecht waardeloos. Wat zou ik blij zijn met een moderne platte, spiegelloze camera met een goede EVF (electronic viewfinder). Die zijn er namelijk niet.
Dit zijn de specificaties van een camera waarmee Pentax alle sterk bijzienden (een kwart van de wereldbevolking) als klant binnen zou kunnen halen.
Stel je eens voor dat je zo'n camera zou hebben met al die prachtige prime objectieven die Pentax nu maakt. Stel je eens voor dat je eindelijk weer eens door een zoeker kunt kijken bij een compacte systeemcamera. Dat is pas echt om je vingers bij af te likken toch?
Vorige week werd bekend dat camerafabrikant Ricoh collega Pentax overneemt van de fabrikant van optisch glas Hoya. En toen las ik overal rare berichten die er op neer kwamen dat men zich afvroeg wat deze twee merken elkaar konden bieden. Hoe dom kun je zijn?
Deze merken hebben elkaar veel te bieden, in tegenstelling tot Hoya en Pentax. Niet zoveel misschien als bij een huwelijk tussen de zieltogende cameradivisie van Fuji en Pentax, maar er zit duidelijk muziek in. Want Ricoh heeft zich met zijn high-end camera's in een akelige nichemarkt gemanoeuvreerd. Pentax heeft op dat gebied meer te bieden qua kennis en producten. Aan de andere kant doen de low-end camera's van Pentax het ronduit slecht (ik zie ze nooit ergens in de winkel liggen). Ricoh heeft wat dat betreft meer te bieden. Als ze nu de kansloze projecten afschieten (Ricohs GXR en de middenformaat Pentax), dan kan er best iets moois van komen.
Ik noemde Fuji hierboven. Die heeft net bekend gemaakt dat het de nummer drie op de wereld wil worden. Je moet maar ambities hebben. Ik geef ze weinig kans. Tot nu toe valt er weinig revolutionairs te bespeuren, hoewel sommige modellen best wel goed zijn. Maar je weet nooit hoe de koe een doelpunt maakt bij de haas.
We fietsten in de richting van het plaatsje Mauvages waar het kanaal verdween, althans op de kaart. In werkelijkheid verdween het kanaal ook, het ging ondergronds. Graven bleek indertijd een goedkopere oplossing dan een eindeloze omweg, vermoed ik.
De tunnel bij Mauvages is bijna 5 km lang. Oorspronkelijk zullen er wel paarden over een jaagpad gelopen hebben om de schepen door de tunnel te trekken. Of misschien was er een lier. Later zijn er elektrische sleepbootjes gekomen die hun stroom betrokken van een rijdraad boven in de tunnel (griezelig idee, water en elektriciteit). Eigenlijk is dit dus een omgekeerde ijzeren rijn, namelijk een natte spoorlijn.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.